TTK 40: Lees de speech van onze voorzitter hier opnieuw

Onze voorzitter Werner Van den Broeck heette iedereen welkom op de viering van ons veertigjarig bestaan met een speech. Lees zijn woorden hier opnieuw. 

Ik heb vandaag de plezierige taak om jullie vanwege het ganse bestuur van TTK Dylan Berlaar een erg warm welkom aan te bieden. We zijn zelf toch wel een beetje overdonderd van het aantal aanwezigen: meer dan 250  !  Meer dan 250 waaronder sponsors, sympathisanten en andere genodigden,  maar vooral ook onze leden hebben massaal present getekend ! 

Het zijn dan ook vooral jullie, de leden, die al jaren de dienst uitmaken van deze club, die vandaag aan het feest zijn. Het zijn ook vooral jullie, de leden, die deze club hebben doen uitgroeien tot het succesverhaal wat ze vandaag geworden is, en die dat nog elke dag blijven doen. Jullie massale aanwezigheid ook hier vandaag weer, is het mooiste bewijs dat deze 40 jarige baby nog springlevend is. En dat gaan we vieren ! We hebben er alles aan gedaan om deze dag te laten uitgroeien tot een waar feest en we hopen dat iedereen met volle teugen zal genieten. 

I also want to give a special welcome to Bogdan and all our Romanian friends. Last year we were invited by them and we had an incredible time in Iasi, althoug they beat us in a friendly game. This year, we had the home-advantage and we took our revenge. But most of all, we are very honoured that they came over to celebrate this special moment with us ... thank you.

We hebben een aantal mooie momenten willen terughalen en eren door het tentoonstellen van foto's in de tent, door het tonen van filmpjes op het projectiescherm en zelfs door het organiseren van een fietszoektocht. Daarnaast mocht een uitgebreide clubgeschiedenis uiteraard niet ontbreken.

Een uitzonderlijk moment als dit doet een mens terugblikken, en ik heb me de jongste dagen afgevraagd hoe die voorbije 40 jaar mij en mijn omgeving heeft beïnvloed, hoe die onze levens heeft beheerst.

Ik kom dan tot drie kernwoorden die daarom niet alles, maar toch veel samenvatten, en ik zou die drie kernwoorden hier vandaag graag met jullie  willen delen.

Het eerste woord dat deze club typeert is "volharding"

Volharding, van enkele idealisten die in 1978 hebben doorgezet, zich hebben begeven op onbekend  terrein en een tafeltennisclub hebben uit de grond hebben gestampt in een gemeente waar dat toen een alles behalve vanzelfsprekende sport was

Volharding, van diezelfde idealisten en hun opvolgers die vele tegenslagen en uitdagingen hebben overwonnen,  hun club stelselmatig hebben uitgebouwd en hiervoor dagen, maanden, jaren van hun privé-leven, van hun quality-time hebben opgeofferd, om er dan uiteraard andere quality-time voor in de plaats te krijgen

Volharding, van meer dan 800 leden die de voorbije 40 jaar ontelbare uren liters zweet hebben gelaten in deze chalet om deze toch wel vrij technische sport beter en beter trachten onder de knie te krijgen, ieder op zijn niveau

Volharding, van ons ongeëvenaard trainerskorps dat gedurende 30 jaar quasi onafgebroken  4 dagen per week klaarstaat om uit elk lid het beste te halen, en om de besten te laten uitgroeien tot spelers van Vlaams en nationaal topniveau

Volharding tenslotte, van een clubje uit een kleine landelijke gemeente dat de kop nooit heeft laten hangen, maar ondanks vele uitdagingen nooit aflatend, met veel noeste arbeid en low profile, aan de weg omhoog is blijven timmeren tot het zijn plaats heeft weten innemen aan de Belgische top of subtop.        

Een volgende woord is "verwondering"

Verwondering, omdat we dit allemaal hebben bereikt, zonder dat dit ooit de intentie geweest is, zonder dat er ooit iemand met een lange termijnsvisie heeft gezegd: "wir shaffen das"

Verwondering, omdat we reeds 6 jaar na een noodgedwongen verhuis naar een veel groter lokaal, dat groter lokaal alweer in omvang wisten te verdubbelen

Verwondering, omdat simpelweg het neerzetten van een gestructureerde jeugdwerking met eigen trainers in dat nieuwe lokaal, die enkel en alleen tot doel had én nog steeds heeft om de interne opvolging in de eigen club te verzekeren, plots de één na de andere provinciale en zelfs Vlaamse topper begon voort te brengen - helemaal niet voorzien, althans niet door mezelf - waarna het balletje ongecontroleerd  aan het rollen ging om niet meer te stoppen tot op de dag van vandaag. Want als je als club die eigen jeugdtalenten, die toppers, wil behouden is er maar één optie: da's meegroeien. Alhoewel niet gepland, hebben we getracht dat groeiproces gecontroleerd te laten verlopen, met Kempens realisme en bescheidenheid.      

Verwondering, omdat we het toch altijd maar blijven klaarspelen om evenementen zoals ping pong kermis en vooral ook de jubileumvieringen zoals deze, die éénmalig van aard zijn, tot een goed einde te brengen. Bij een controlefreak als mezelf zorgt dit toch elke weer voor de nodige onzekerheid vooraf. Een speciaal woordje van dank aan de vele vrijwillige helpers en in het bijzonder aan Stanny  is hier op zijn plaats

Verwondering tenslotte omdat in een club van 160 leden die - het kan ook niet anders - enorm verschillen van leeftijd, karakter, gedraging en overtuiging, de mayonaise nog altijd plakt. De leden, de spelers zijn hier graag, zijn fier deel uit te mogen maken van dit clubke, en dragen dat ook uit. En daarvoor mogen we ons twee pollekes kussen.

Het laatste woord tenslotte is "dankbaarheid"

Dankbaar, omdat ik hier vandaag als vierde voorzitter van TTK Berlaar voor u mag staan, en vooral ook dankbaar omdat deze club over een uniek bestuursteam kan beschikken, aangevuld met een aantal vrijwilligers, zonder dewelke ons project totaal, maar dan ook totaal onmogelijk zou zijn

Dankbaar, omdat  er ook onder de jeugdtrainers een nieuwe jongere lichting is opgestaan, die op woensdagnamiddag en vrijdagavond de fakkel grotendeels hebben overgenomen, wat essentieel is voor de toekomstige goede clubwerking 

Dankbaar aan al diegenen die in het verleden het pad geëffend hebben voor dit succesverhaal, zowel mijn drie voorgangers Leo, Walter en Karel als alle vroegere bestuursleden, maar ook iedereen die vroeger lid is geweest. Hoe klein je bijdrage ook is geweest, ze is het waard geweest. 40 jaar is zoals gezegd een lange tijd en uiteraard zijn er dan leden die ons ontvallen zijn, jammer genoeg teveel om op te noemen. Op zo'n momenten word je uiteraard overmand door verdriet, maar na verloop van tijd overheerst toch weer die dankbaarheid dat we die fantastische mensen - die vaak veel te vroeg zijn moeten heengaan - hebben mogen kennen, dat ze ons leven voor een stuk rijker, mooier hebben gemaakt.

Dankbaar, aan al onze sympathisanten en sponsors, die ons vele jaren op welke manier dan ook gesteund hebben. Ik heb me behoed om hier teveel namen te noemen, omwille van het risico er anderen te vergeten, maar hier ga ik toch een uitzondering maken:

Dankbaar in het bijzonder aan Wim Verheyen en zijn firma Dylan België, zonder dewelke wij dit succesverhaal nooit hadden kunnen schrijven.

Dankbaar tenslotte, en hier eindig ik met een persoonlijke noot, omdat deze geweldige club mij zovele vrienden voor het leven heeft opgeleverd en ongetwijfeld nog zal opleveren. Enkele van mijn mooiste momenten- en ik zal heus niet alleen zijn - heb ik binnen de muren van dit lokaal mogen beleven. Dankbaar om wat geweest is, dankbaar om wat nog zal komen: op naar de 50 en leve Berlaar ... dank U.

Forums: