Stichter van onze club Leo Van Hoof overleden

De eerste voorzitter van onze club Leo Van Hoof (links) is overleden. Huidig voorzitter Werner Van den Broeck blikt terug op hoe onze club ontstaan is in de garage van Leo en wat deze man voor TTK Berlaar betekend heeft.



Ik heb namens het bestuur van TTK Berlaar de droeve taak jullie te melden dat onze stichter, Leo Van Hoof, op 19 maart overleden is. Slechts weinigen van de huidige leden zullen Leo nog kennen. Hij was onze eerste voorzitter, van 1978 tot 1980.


De roots van de club liggen ten huize van Leo Van Hoof, Legrellestraat 86, waar in de garage vanaf het voorjaar van 1977 een zelfgemaakte pingpongtafel verscheen. Wat oorspronkelijk bedoeld was als ontspanning voor het gezin, groeide al snel uit tot een ontmoetingsplaats voor gans de buurt. Iedereen kwam er zijn kunde testen. Ikzelf heb er ontelbare uren gespeeld tegen mijn jeugdvriend Luc, de zoon van Leo en mijn voorliefde voor mijn eerste sport basket smolt als sneeuw voor de zon. Een andere buurman was onze latere voorzitter... Karel Sappenberghs, al was die als enige competitiespeler uiteraard veel te sterk voor al die beginnelingen. In de zomermaanden van 1977 was het hek helemaal van de dam en werden er zelfs tornooitjes georganiseerd op die ene zelfgemaakte tafel. Ook herinner ik mij een vriendenmatch op verplaatsing in de stallen van een paardenclub in Lier op de Beatrijslaan.


Langzamerhand begon bij Leo het idee te rijpen een club op te richten. Een locatie werd gevonden  in de stallen achter café De Boekt, die echter volledig moesten ingericht worden. Rijkswachter Leo was van opleiding schrijnwerker en heeft ontelbare uren, dagen, weken, maanden ... opgeofferd om een varkensstal om te vormen tot een super-gezellig ping-pong-lokaaltje met twee competitietafels en een bar. Op 8 september 1978 was het zover en knalde de champagne tijdens de receptie. Diegenen die recent nog in het feestzaaltje achter De Boekt geweest zijn, kunnen zich een mooie voorstelling maken: het is quasi onveranderd gebleven en heeft nog niets van zijn gezelligheid ingeboet.


Leo werd de eerste voorzitter van een bestuur, waarin o.a. ook zijn vriend Wilfried Geens (ja, ja, ook toen al !) zetelde als secretaris. Een ander bestuurslid van het eerste uur was Julien Van den Berg, ook nu nog altijd spelend lid. En of het een succes was !?! Het eerste jaar telde de nieuwe vereniging ... 180 leden !! Al gebied de eerlijkheid mij wel te vermelden dat er slechts een 50-tal écht regelmatig kwamen trainen en spelen, wat toch ook al meer dan voldoende was op twee tafels. Onder andere de zondagnamiddagen waren berucht: er was toen een reservatiebord (gemaakt door Leo) met wekkertjes die om de 20 minuten afliepen als je de tafel moest verlaten. Het seizoen 1979-80 werd er gestart met één jeugdploeg in competitie, waarvan bijvoorbeeld ook ondergetekende en Ivan Nijs deel uitmaakten. Wie denk je dat er telkens reed op verplaatsing ? Niet de ouders, maar Leo reed met "zijn" ploeg. Wat wisten wij als nieuwelingen van tornooien? Helemaal niks. Wie zocht het allemaal uit en voerde ons naar de tornooien dat eerste jaar? Juist ... Leo.


Café de Boekt ligt op grondgebied Gestel en in september 1979 besloot de jonge club deel te nemen aan Gestel-kermis door het aanbieden van mosselen en koude schotel in het clublokaal. Het werd een gigantisch succes en het aanvankelijk éénmalig initiatief werd een blijver; met de verhuis naar de Alpenroosstraat in 1988 werd het evenement verschoven naar eind augustus en omgedoopt tot de u welbekende Ping Pong Kermis. Maar hoe groot het succes ook geweest was, het kan niet anders dan dat er in zo'n eerste editie zonder draaiboek, waar iedereen van nul moet beginnen, ook fouten gemaakt worden. De details zijn mij niet bekend, maar in een evaluatievergadering over die eerste Gestel kermis is er onenigheid ontstaan die uiteindelijk geleid heeft tot de val van het eerste bestuur en tot het einde van het voorzitterschap van Leo.


Maar dat was geen reden voor Leo om "zijn club" definitief te verlaten. In de periode achter De Boekt (1978-1988) is hij in ieder geval nog verschillende jaren actief geweest als speler in de katholieke in een ploeg met Wilfried en mijn vader. Hij zei het nooit met zoveel worden, maar Leo was trots op de club, trots op wat hij gesticht had. Dat bleek nog maar eens bij het gedwongen vertrek uit De Boekt in 1988 toen er in recordtempo een nieuwe chalet moest opgetrokken worden op de nieuwe bouwplaats aan de Alpenroosstraat. Wie stelde zich toen kandidaat om geheel vrijblijvend de volledige zoldering te isoleren, de toog en de schabben erachter te fabriceren, en nog zoveel meer?  Juist ... Leo. Het nieuwe lokaal werd ook in 1988 ingehuldigd met, wat dacht u, een receptie. Die receptie werd opgeluisterd door een galamatch van tafeltennislegende Norbert Van de Walle; het was een mooi moment toen stichter Leo in een ludiek intermezzo met een reuzenpalet enkele balletjes mocht kloppen tegen Norbert.


Nadien kwam Leo minder op de club maar op de belangrijke momenten, zoals bij de vieringen van het 25-jarig en het 30-jarig bestaan, tekende hij steeds present. Stilletjes, op de achtergrond, maar trots. De laatste keer dat hij gekomen is, was bij de voorbereiding van Ping Pong Kermis 2013, enkele maanden voordat de ziekte bij hem werd vastgesteld. Hij steunde toen al op een wandelstok en op een vroege zaterdagnamiddag, toen ik alleen in het lokaal aanwezig was  om de bar aan te vullen, stond hij daar plots. Wij zijn toen aan den toog gaan zitten en hebben iets gedronken, wat gepraat, wat herinneringen opgehaald. "Vandenbroekske", zei hij toen "ge hebt dat hier mooi uitgebouwd, maar vergeet ni wie dat gesticht heeft."  Neen, Leo, wij zullen dat nooit vergeten. Dank u, ook namens de mensen die u nooit gekend hebben, maar die nu dank zij u een prachtige sport kunnen uitoefenen in een mooie club, "uw" club.


Rust zacht.


Werner Van den Broeck


---


De uitvaartplechtigheid vindt plaats op donderdag 26 maart vanaf 11u30 in de Sint-Pieterskerk in Berlaar.

Forums: